| Afbeelding/foto |
 |
|
29-10-2005 - Mijn moeder
Mijn was een hele lieve vrouw, zij stond voor iedereen klaar, hield van het leven ...
Helaas is zij er nu niet meer 
Op 10 februari (verjaardag van mijn broertje) hadden we een feest van mijn oom, en tante..
Mijn broertje vierde, zijn verjaardag op een andere dag. Mijn ouders kwamen ons ophalen. Toen mijn moeder binnen kwam, vroeg ze meteen om een aspirine. Die heb ik haar gegeven. Maar omdat ze zo zweette, heb ik haar wel 10 keer gevraagt of ze geen pijn op haar borst had. Maar dat was niet zo, zei ze. Ze had therapie gehad, en dacht dat het een spier was.
Uiteindelijk zijn we in de auto gestapt , en tocg gegaan..Ik zat naast haar op de achterbank, en ze was vreselijk aan het draaien. Steeds zei ze, ik voel me niet goed, ik wil naar huis.. Ik vertrouwde het niet, mijn vader ook niet..Maar we zouden haar naar huis brengen, en bij haar blijven. Opeens zei ze, het zal wel spanning zijn..Ze pakt mijn hand, en zei: het komt allemaal goed. Dat is het laatste wat ze gezegt heeft  Ze kwam dichter bij me zitten, en daarna zakte ze weg. Ik raakte helemaal in paniek, we zijn zo snel mogelijk naar het ziekenhuis gereden, gelukkig waren we dichtbij..
Eenmaal daar, ben ik uit de auto gesprongen en naar binnen gerent.De vrouw achter de balie, snapte me niet..Gelukkig op dat moment kwam er net een ambulance langs de auto. Die staande gehouden, en hebben mijn moeder uit de autro gehaald. Ze had een hartstilstand!! Ik kwam buiten en zag dat ze haar aan het reanimeren waren..Toen wist ik het zeker, dit gaat niet goed.
Gelukkig slaagde de reanimatie.. Ze is meteen naar een ander ziekenhuis gebracht, en gedottert. 's Nachts mochten we bij haar, ze lag op de intensive care.Wat vreselijk, allemaal slangen, ze werd beademt. Dat kon ze niet zelf, omdat ze te lang zonder zuurstof had gezeten. Drie weken heeft ze daar gelegen..Ik had hoop, soms ging het iets beter. Ze reageerde alleen niet, ze deed haar ogen open, maar zag je niet. De artsen hebben van alles geprobeert, maar nergens waar ze op reageerde. Dit had mijn moeder toch niet verdient?? Steeds kreeg ze aanvallen van stress, de artsen kregen haar dan moeilijk stabiel. Op een vrijdag werden we gebeld, we moesten komen, het ging slecht. Ze had weer een aanval, en de artsen kregen haar niet stabiel. Daar aan gekomen, was het ze toch gelukt, met veel medicijnen. Maar het hielp niet meer, de artsen gingen de behandeling stop zetten. Wij konden nog afscheid nemen, en als we zover waren, moesten we het zeggen. Jee, wat een beslissing!!! De moeilijkste die we ooit hebben moeten nemen. We wisten dat als de behandeling stopgezet werd, zij zou overlijden..
Ik kan maar geen afscheid nemen, en stelde het uit. Gelukkig zei mijn vader, angelique, nu moet het echt...Dit is niet goed. Wekonden bij haar bed gaan zitten, en de behandeling werd stopgezet. Ik kon het niet..Ik ben even geweest, maar toen ze de behandeling stop gingen zetten..Deed ze ineens haar ogen open, en keek mijn richting op. Ik ben toen hard weggerend.
Ik kon het gewoon niet aan, samen met mijn schoonzusje, ben ik in de familiekamer gaan zitten..Na dik een uur, kwam mijn vader er aan...
Ze was overleden. Ookal weet je dat het gebeurt, ik kan het niet geloven..Ik voelde me leeg.
Doordat ik dit allemaal zo intens beleefd heb, heb ik paniekaanvallen.het is voor mij een trauma geweest. Gelukkig, gaat het beter, ik probeer het te accepteren.
Mijn moeder wil dat ik gelukkig ben, dat is het enige wat ik op dit moment zeker weet!!
Ik ga haar laten zien, dat ik sterk ben, en niet op geef!!!!
Gepost door: sweetgirl op 29-10-2005 om 13:44
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
28-10-2005 - Mijn verhaal
Lieve mensen , hier dan mijn verhaal :
Op zich heb ik een gelukkige jeugd gehad. Totdat ik 14 was. Toen begon de elllende..
Mijn opa overleed, op mijn 14e. Ik was stapelgek op mijn opa!! Van mijn ouders, moest ik gewoon naar school, de volgende. Alsof er niks aan de hand was. Veel huilen, mocht ook niet echt. Ik moest sterk zijn.
Een jaar later kreeg ik de klap.
Opeens werd ik 's nachts wakker. En gilde dat mijn hart stilstond.Dat kan natuurlijk niet, anders gil je niet meer. Maarja..het gebeurde.
Mijn moeder kwam eraan, en voelde mijn pols. Die ging vreselijk tekeer!!!
De dagen erna, had ik 'aanvallen' van me niet goed voelen. Ik lag hele dagen op de bank. Natuurlijk ging ik naar de huisars, maar ik was kern gezond, en hij wist niet wat het was.
Dus werd gewoon naar huis gestuurd, maar de aanvallen werden erger. Ik naar een andere arts, ook die wist het niet!!
Ik dacht dat ik gek werd, ik voelde me vreselijk.
Iedere keer als ik zo'n aanval kreeg, dacht ik dat ik doodging! Vreselijk....
In het weekend, was het weer vreselijk, en ben weer naar een dokter gegaan. Niet mijn eigen arts, hoor.. Die wist het toch niet 
maargoed, na een paar min. kon deze arts me eindelijk vertellen wat er was : Hyperventilatie!!!
He, he..het had een naam !!
Ik wist wat het was, en kon er iets tegen gaan doen.Kreeg ademhalingstherapie, en moest naar een maatschappelijk werkster. Daar kwam uit dat ik de dood van mijn opa nooit verwerkt had
Na een tijdje, ging het beter..
Ik deed weer dingen, en kreeg vriendjes.
Nou en wat voor een vriendjes
De eerste was niks mis mee..haha de enige 
Daarna kreeg ik met een jongen, zo lief! Althans dat dacht ik. Ik wilde geen sex met hem, maar toch moest ik..Ik huilde, maar hij trok zich er niks van aan, en ging door. Pas ben ik er achter gekomen, dat dat verkrachting was.Ookal is het je vriend.Jee wat schrok ik.
Dat ging snel uit, en kreeg een andere vriend, heel lief...In het begin!
Mijn ouders mochten hem niet, en ging bij zijn moeder wonen. Toen ik daar woonde, ging het stuk tussen ons. Ik wilde weer naar huis. Op de avond voordat ik zou gaan, had ik een goede vriend aan de telefoon. Toen kwam mijn ex binnen. Hij dacht dat ik wat met hem had, maar dat was niet zo.En wat maakt hem dat nou uit, we hadden niks meer. Maarja, hij wilde me terug, en was dus onwijs pissig. Hij pakte mijn telefoon af, gooide hem stuk op de grond. Hij pakte mijn simkaart en deed hem bij hem in de tel.
Ik werd bang, ging mijn tas pakken. Hij liep achter me aan, en had mijn ouders gebeld. Hij zei dat ze mij nooit meer zouden zien, dat ik van hem was!! Ik werd steeds banger...Ben snel naar buiten gerend, naar de bushalte..
Hij had zijn brommer gepakt en kwam achter me aan ! Gelukkig kwam net op tijd de bus, en stapte in, nadat ie me aan mijn jas trok. Ik was op dat moment zo sterk en stapte in.. Hoe ik thuis ben gekomen , weet ik niet meer...Maar ik was thuis !!!
Het hield hiermee niet op, helaas.. Hij ging me stalken, liet zijn vrienden bellen, of ik thuis was.Ging voor mijn huis staan, om te kijken of ik thuis was..Ik kon dus niet meer naar buiten en de tel. ook niet oppakken! De politie deed er niets aan, hij stond op een openbare plek  Na een fout, van hem, zijn we naar de politie gegaan en hield het gelukkig op. Ondertussen was ik wel een vriendin kwijt geraakt, zij nam het voor hem op Achja, zo weet je wie vrienden zijn.
Maargoed, daarna kwam een jongen, waar ik 4 jaar heb gelopen.. Tja ook weer lief in het begin, jee wat is dat toch !!
Al snel bleek dat ie agressief was. Als iets niet lukte, maakte hij dingen kapot. Hij had een keer ruzie met zijn vader, om een regenpak!! Hij heeft zijn eigen vader, gebroken ribben geslagen!! Nu zul je misschien denken: Ga dan bij hem weg!! Dat durfde ik niet, ik was vreselijk bang voor hem.
We kregen op een gegeven moment een huis. Ik had een hondje en hij wilde er ook een. Er kwam een rottweiler.
Deze hond was niet zinderlijk, en mijn ex was te lui om dat te leren. Ik wilde het wel doen, maar ik werkte fulltime.Als filiaalleidster. Dusja..was veel werken. steeds als de hond iets in huis deed, sloeg hij hem helemaal in elkaar. Echt vreselijk, ik kon niks doen.Voelde me machteloos en bang!! Gelukkig deed ie mijn hondje niks. Hij heeft zelfs een keer zo erg de hond geslagen, en geschopt dat de buren de politie gebeld hebben. Ze dachten dat ie mij ook sloeg. Heeft ie geprobeert, maar nooit gedaan.Gelukkig.
Daarna krijgen we een huisje, waar ik nu woon. Ik hoopte dat het over zou zijn, maar nee.. Werd erger!! Hij heeft een keer zijn hond vastgebonden aan een boom, en is weggegaan.Ik wist hier niks van, ik lag nog op bed. Jee, hoe kan iemand zo slecht voor dieren zijn Snap ik echt niet, maarja..
Maargoed, na veel ruzie steeds,is ie op een avond weggegaan. Gelukkig!!! Ik hoefde niet meer op mijn tenen te lopen.
Maar de ellende ging verder. Zijn spullen stonden nog bij mij..Dusja, hij moest eens terug komen. Hij bleef bellen dat ie me terug wilde. Nou mooi niet!! Ik was wel gek, zeg. Kom nou!!
Maargoed, hij had de sleutels nog en wilde ze niet terug geven. Dus ik voelde me vrselijk onveilig thuis!! Mijn ouders waren er veel, gelukkig. Op een dag belde mijn moeder mijn vader dat hij bij haar was geweest. Spullen ophalen. Dus mijn vade en ik , meteen naar mijn huis. Ja hoor, hij was al geweest!! Jee wat een puinhoop! Mijn vader was net de sloten aan het veranderen, toen hij weer kwam Hij pakte mijn hondje, en reed weg!!! Ik heb sindsdien haar nooit meer gezien, ik mis haar nog steeds..maarja..
Hij had nog brommers in de schuur staan, dus ik was nog niet van hem af, helaas. MIjn brommer stond er ook, die wilde hij hebben.Als hij die niet zou krijgen zou hij mijn vader doodschieten!! Ik weet dat ie dat zou doen
Dus heb ik mijn broomer meegeven. MIjn vader is me meer waard, dan die brommer 
na die jongen , kreeg ik nog een vriend, heb ik mee samen gewoond, voor 10 maanden..
Dit is nog niet alles, in maart dit jaar is mijn moeder overleden. Aan een hartaanval..Jee , ik kan het nog niet geloven. Veel vragen...veel vrdriet, en leegte. Ik heb er veel last van, paniekaanvallen en een angst stoornis !!
gelukkig gaat het nu beter, heb medicijnen. Maar ben nog midden in het rouwproces. waarom nu pas?? Omdat ik sterk wilde zijn voor mijn vader een broertje. Nu heb ik de klap, ik wilde het ook een hele tijd niet accepteren. Lag maar in bed,en dacht : waar doe ik het nog voor..??
Gelukkig, is dat nu over en gaat het eigenlijk heel goed!! Maar mijn moeder mis ik nog iedere dag
Gepost door: op 28-10-2005 om 22:03
|
|
|
